Eerste skivakantie als gezin

Ik kijk er al naar uit sinds ik voor het eerst op latten sta. Skivakantie als gezin. Die kleine kinderen die zonder enige vorm van angst of schaamte die piste af zoefden, waren machtig mooi om te zien. Mijn eerste skivakantie was dit ook frustrerend, want er was geen kindje te vinden dat slechter kon skiën dan ik. In 2026 waren we ondertussen twaalf jaar verder. Het skiën gaat een stuk beter en dat gezin is er. Maar met een kindje van amper negen maanden oud skiën, hoe doe je dat? De oplossing was simpel.

Vlak voordat mijn ouders op hun zomervakantie vertrokken, gaf ik ze het advies dat je tijdens je vakantie altijd na moet denken over je volgende vakantie. Wat mooi uitkwam is dat Sandra en ik in januari wilden gaan skiën en op zoek waren naar oppas voor Emilia. Bij voorkeur iemand met al een paar maanden ervaring. Toen we een paar dagen later foto’s kregen van potentiële ski jassen, hadden we het gevoel dat het wel goed zou komen.

De laatste week van januari was het zover. Op mijn moeders verjaardag vertrokken we naar Zell am See, Oostenrijk. De uitdaging die Emilia was in de auto op vakantie in Portugal, was als sneeuw voor de zon verdwenen. De autorit van ruim zes uur exclusief stops ging rete soepel. Ze viel prima in slaap en was daarbuiten heerlijk aan het spelen. Ook de eerste verre reis met onze elektrische auto ging prima. De laadsessie was altijd eerder klaar dan wij met de verzorging van Emilia.

Vlak voor Neurenberg hadden we een overnachting. Na een prima pizza ging Emilia wat later naar bed dan normaal. Helaas was de nachtrust net als de nacht ervoor niet helemaal top. Ook omdat ik de auto van de lader moest halen om elf uur. Alsnog te laat, want er was al wachtgeld berekend. Behoorlijk moe reden we de volgende dag de laatste vier uur. Inchecken, spullen uitladen en onszelf installeren in het prima appartement. Emilia deed het goed ondanks alle onregelmatigheid. In het restaurant aangrenzend aan het hotel hadden we Oostenrijkse lekkernijen zoals schnitzel en käsespätzle. Emilia zat super gezellig te wezen in haar kinderstoeltje. Om negen uur was het alweer papa-mamabedtijd, we waren kapot moe.

Het eerste dagje skiën stonden we met verse skipas om 08:34 bij de lift. Dit ging zo vroeg omdat Emilia al om zes uur wakker was. Een traditie die ze de rest van de vakantie voort zou zetten. Het was een heerlijk zonnige dag en de pistes waren helemaal top. Ondanks dat de laatste sneeuwval weer even geleden was, was het wel goed koud gebleven dus de sneeuw was prima. Na lekker inkomen op de blauwe pistes gingen we voor rood en binnen no time zaten we weer op niveau. We gingen lunchen op een plek waar je alleen via een verborgen bospadje kan komen. Mega uitzicht en lekker eten. Tiroler gröstl met nog apfelstrudel en kaiserschmarrn toe. Vervolgens mochten we achterop de sneeuwscooter weer terug naar de piste.

De vermoeidheid zat er een paar uur later goed in en we misten ons kleine meisje eigenlijk wel. Lekker de dalafdaling naar beneden. Het appartement was echt maar drie straten lopen, dus we waren er zo. Mijn ouders hadden een prima dagje gehad met hun engeltje van een kleindochter. Na douchen en even bijkomen werd Emilia mooi wakker. Dan gaat de tijd tot haar volgende bedtijd ineens snel. Eerst een klein hapje eten en na even spelen op de speelmat door naar een restaurant. De koperen ketel was vol bezet, druk, wild ingericht en er was daarmee genoeg om naar te kijken. Emilia keek haar ogen uit in haar stoeltje. Achter haar waren drie Britse oudere echtparen luid aan het kletsen. Dit was beduidend interessanter dan haar potje zalm pasta. Ze bleef maar omkijken en zonder enige schaamte staren naar ze. Toen de Britten dat opviel, was ze de ster van de show. Zo ook bij de ober. Na het eten tilde Sandra haar op om met de kerstballen aan het plafond te spelen. De Britten wensten Emilia innig en met handkusjes vaarwel.

De volgende ochtend mochten we weer skiën! Het was lekker koud gebleven, dus de piste-kwaliteit was niet veel veranderd. De zon was ongekend aan het branden die dag. Het resultaat daarvan was goed zicht en lunchen in een stevig zonnetje. Dit keer hadden we ons beter ingesmeerd om de verbrande snoet van de dag ervoor te vermijden. Tijdens de eerste kolfpauze deed ik nog twee liftjes extra en daarna gingen we van ski’s wisselen. Sandra had niet verwacht dat ze mijn bakbeesten zou waarderen, maar ze was snel fan. In ieder geval van hoe langere ski’s aanvoelen. Meer stabiliteit maar moeilijker bochtjes maken, waar ze van dat laatste geen last had. Ik moest vooral wennen aan de bizar lichte latjes die ineens onder mijn voeten zaten. Leuk om gedaan te hebben en Sandra was meteen druk aan het plannen wanneer de nieuwe ski’s er zouden komen. Of ze er zouden komen was na twee liftjes al geen vraag meer. Redelijk tegen het einde van de dag landde er nog een traumaheli midden op de piste. Indrukwekkend. Hopelijk gaat het snel weer goed met de persoon in kwestie.

We hadden die middag wat langer volgehouden dan de dag ervoor. Mijn ouders en Emilia hadden ook heerlijk van het zonnetje genoten en het leuke dorpje en het meer goed verkend. Strak om twee uur hadden ze haar op bed gelegd en mijn vader haalde haar strak om vier uur weer uit bed. Wat heerlijk om na zo’n mooie dag skiën ons blije meisje weer te zien. Plus wat een zegen dat mijn ouders dit wilden doen. Zoals ik ze met Emilia bezig zag, meer voor zichzelf dan voor ons. We gingen nog even een rondje lopen die namiddag. Langs het bevroren meer en door de sfeervolle straten. Die avond stal Emilia helemaal de show tijdens het avondeten. Het meisje van de bediening was binnen no time helemaal verliefd op haar geworden. Nu keek Emilia haar ook heel de tijd ontzettend blij aan. Elke beweging werd gevolgd. Ein glückliches Mädchen noemde ze haar. Toen ze op de bank mocht staan, kwam het blije ei helemaal naar boven.

De derde dag skiën vertrokken we naar de berg van Kaprun. De top van dit skigebied ligt op 3000 meter en het was maar negentien minuten rijden naar de parkeerplaats. Om 08:43 stapten we in de onderste lift en na in totaal vier liften waren we op de top. Het was maar liefst vijftig minuten later. Wij hadden zin om te skiën. Al gauw belandden we aan de top van de rode piste waar Sandra zes jaar geleden op haar billen vanaf is gekropen. Haar hoogtevrees sloeg hier toen een flinke slag. Nu wilde ze eigenlijk even warmdraaien op een blauwe piste. Echter zag deze rode er zo fantastisch uit dat we er meteen vanaf gingen. Wat een partijtje genießen was dat. Heerlijk rustig qua andere wintersporters ook. Wat overigens in Zell ook zo was.

Als bezetenen waren we aan het skiën. Onder een steile rode piste hadden we al wat hopen sneeuw gezien. Even opletten daar. Dat deden we in ieder geval beter dan de skiër voor ons die de piste af vloog in een koprol. Per meter vloog er iets los. Eerst een ski, toen een stok, daarna de rest. Ik wist naar zijn ski op de piste te komen en Sandra had een stok voor hem klaar aan de zijkant van de piste. De man sprintte snel terug naar de piste en was zo weer het mannetje. Gelukkig had hij de hoop stenen pal naast zijn val gemist. Na een snelle kolf/thee/hete choco/apfelstrudel pauze gingen we door met heerlijk skiën. Bovenin het gebied kreeg ik Sandra zo gek om een zwarte piste te pakken. Via een sleepjeslift kwamen we er. Een behoorlijk steil beestje, maar met veel lol en gevoel van overwinning gingen we er vanaf. Plus daarna nog een keer. Het uitzicht vanaf daarboven was zo mooi dat Sandra even vergeten was dat ik onderaan stond te koukleumen om haar te filmen.

Toen we zo’n beetje elke piste wel gehad hadden, gingen we pas om twee uur lunchen. Met uitzicht op het dal en goede pasta gerechten waren we aan het nagenießen van de ochtend. Wat zijn we op zoveel vlakken gezegend dat we dit op deze manier mogen doen. Na nog wat pistes ging zelfs de laatste dalafdaling soepel. Vanaf hier kon je alleen met de gondel naar beneden, de laatste welverdiende pauze. Na de korte autorit liepen we de kamer van het appartement binnen. Ons meisje was alweer wakker en aan het spelen op haar mat. Dat blije koppie was de kers op de taart van de dag. Mijn vader had een goed restaurant gevonden. Sfeervol aangekleed en alleen maar traditioneel Oostenrijks eten. Helaas ging er een enorme groep twintigers vlak achter ons zitten. Het vele gekakel maakte het wat minder sfeervol. Emilia stoorde zich er minder aan dan ons, zo leek het. Dat gekakel en de hitte binnen waren goede redenen om elders een ijsje te halen.

Bij terugkomst in het appartement was Emilia niet in haar hum. Toen we vroegen wat ze wilde, wees ze naar haar speelmat. We zetten haar neer en keken nog bijna een uur met vier man toe hoe ze heerlijk relaxed met haar speelgoed bezig was. Ze ging laat slapen, maar dat was het waard. Emilia liet ons die nacht wat beter slapen, waardoor we redelijk fris wakker werden. Mooi om half negen stonden we weer in de rij voor de lift, die net begonnen was. Vanuit dit gondeltje spotte Sandra drie reetjes die onder ons door het bos liepen. Het had die nacht aardig gesneeuwd, dus we hadden verse poeder. Op veel plekken op de piste was de sneeuw nog onaangeroerd. Er is niks zo lekker als de eerste sporen trekken in verse sneeuw. Het is alsof je over een wolk heen skiet die je in alle rust de goede kant op begeleidt. Ik had Sandra snel overtuigd om de dag op de rode piste te beginnen. Eén waar nog nauwelijks iemand vanaf was gegaan. Dit was wel de plek waar Sandra vrij snel een goede hap sneeuw nam. Ze zat goed onder. Een goede herinnering dat je in deze conditie je sneeuwvanger dicht moet doen.

De eerste pistes van de dag waren op en top genieten, maar al snel werd het wat zwaarder. De losse sneeuw werd al snel hopen en hier en daar waren de onderliggende ijsplaten al te merken. Het was die dag daarom een val festijn van jewelste. Op een rode piste viel een jochie die daarna luidkeels aan het balen was. Een maat van hem maakte goed gebruik van het moment door hem een goede poederdouche te geven. Wij zaten er net letterlijk boven in de lift. Lachen man. Na een dalafdaling gingen we voor de laatste keer lunchen op de piste. Daarna nog even helemaal naar boven om daarna de laatste afdaling in te zetten. Wat eerder stoppen voelde prima. We hadden ingeschat dat de zwarte dalafdaling er slecht bij zou liggen ondertussen, dus we pakten de gondel. Met grote spijt, want wat we konden zien vanaf boven was dat hij er nog prima bij lag. Voor de volgende keer dan maar weer. We waren in ieder geval weer heelhuids beneden na vier dagen skiën.

Na wat grof inpakwerk gingen we nog even door het dorpje wandelen. Het bevroren meer van Zell am See had nog een mooi laagje sneeuw op zich. Op onze weg naar het restaurant van die avond liepen we langs de plek waar we twee avonden geleden gegeten hadden. Emilia zat bij Sandra in de draagzak en Sandra zag de serveerster van die avond. Die zag ons, wenkte naar de deur en trok bijna een sprintje naar buiten toe. Dolgelukkig om Emilia weer te zien. Het is zo makkelijk om verliefd op haar te worden. Het avondeten hadden we in het restaurant van de eerste avond. Met welverdiende schnitzel en witbier. Na het eten vulden we de auto’s al met onze bagage en gingen we kort daarna slapen.

Na een ontbijtbuffet bij ons appartementencomplex sprongen we de auto in. We hoopten dat Emilia het net zo goed zou gaan doen als op de heenweg. Toen ik tijdens het tweede stuk rijden in de achteruitkijkspiegel keek, kreeg ik hetzelfde gevoel als op de heenweg. Emilia was uit zichzelf kiekeboe gaan spelen door haar roze muts op en neer over haar ogen te trekken. Sandra ging er helemaal in op en ik hoorde ze alle twee alleen maar giechelen. Zelfs de autorit voelde als een mooie quality time met ons gezin. Dit was al vakantie. Toen ik de laatste rit van de dag weer achterin zat toen Emilia moest slapen, zei Sandra dat ik weer het makkelijke stuk had. Ik kon alleen maar zeggen dat ik had gezien hoe ontzettend zwaar ze het had gehad.

Rond zes uur waren we ergens in de buurt van Frankfurt aangekomen. De auto lag aan een trage lader en we gingen nog snel uit eten in een bierbrouwerij die in het hotel zat. Een mooie afsluiter. Sandra wilde wat zout op haar frietjes. Dat deed ze in overvloed toen ze het hele ding open draaide en de grove versie in alle onhandigheid over haar halve bord heen strooide. Wij kwamen niet meer bij van het lachen. Het zal een gevalletje “je had erbij moeten zijn” geweest zijn, maar ik had mijn ouders beloofd dat het in de blog zou komen. Rond twee uur in de middag kwamen we thuis aan. Ons meisje kon weer lekker in haar eigen bedje in slaap vallen. Wat hebben we alle vijf een heerlijke week gehad. Allemaal op een heel andere manier, maar genoten hebben we allemaal. Fijn dat dit zo kon zijn.