Königsleiten 2018: Beter laat dan nooit
Door: Jirry
Blijf op de hoogte en volg Jirry
03 Februari 2018 | Oostenrijk, Almdorf Konigsleiten
Zo realiseer je je ineens dat de skivakantie van 2019 voor de deur staat en je nog niet eens begonnen bent het reisverslag van 2018! Wat een zuiver partijtje uitstelwerk weer Pons. Ik wijd het zelf aan een overlading van vakanties vorig jaar die me al het nodige tikwerk gekost hebben. Het 2018 ski-avontuur begon zoals altijd op een vrijdagavond, toen Harm en Aron bij mij binnenrolden in afwachting van onze pick-up. Eenmaal onderweg zat ik met Alex (mij toen nog onbekend) en Aron in het busje toen we afslag Geiselwind bleken te missen. Verdomme, de traditionele stop voor het nachtelijke MacDonald’s ontbijt gemist. Een voorbode van een slechte week.
Die pijn waren we echter snel vergeten toen we na een gebroken nacht door Duitsland rijden lekker konden gaan skiën! Het duurde niet lang of ik ging al op m’n plaat. Altijd goed om je aan het begin van zo’n ski-week te realiseren dat vallen bij de sport hoort. Mijn nieuwe ski’s bevielen wel me uitstekend, maar ondanks dat ik zo soepel door de sneeuw heen ploegde, was het om twee uur al tijd om de aftocht te blazen. Even bijkomen in de sauna van het huisje en rond vijven weer melden in de Hannes Alm, dé après ski tent van Königsleiten. Wat blijft het toch een mooie plek. De zelfgemaakte kip madras was alweer op toen ik bij het huisje terug kwam (bedankt jongens), dus dat werd uiteindelijk natte rijst en vroeg naar bed.
Zondagochtend was ik weer fris en fruitig om met Aron, Remi, Alex, Twan en Harm op pad te gaan. We gingen richting Gerlos en eenmaal daar werd me verteld dat we helemaal doorgingen naar Zell. Mwa, daar had ik niet echt de power voor eigenlijk, dus ik besloot solo door te gaan. Al gauw zocht ik Niek en Jaimy op, die al vroeg ergens gestopt waren voor een biertje. Voordat dan maar, om elf uur ’s ochtends beginnen we met carnaval tenslotte ook met drinken. De lunch vonden we in de befaamde kippenbar en na weer twee pistes gepakt te hebben was er weer praat over pils pakken. Jongens, we zijn hier wel om te skiën he, je moet hem om vier uur in de après ski wel verdiend hebben…
Zodoende ging ik met Sander nog een uurtje of anderhalf door waarna we nog lekker op tijd bij de Hannes Alm waren. Kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, oe oe! Zo namen we de toko weer over in onze paarse gewaden tot het weer tijd was voor een degelijke avondmaaltijd (dit maal meer dan alleen rijst) en mijn bedje.
De volgende dag was het alweer maandag. Zoals ik vaker zeg, zijn maandagen altijd kut. Nu was deze maandag vooral kut voor Aron, die behoorlijke last had van zijn knie en dus even een pauze nam bij de Platte Alm. Wat opzich niet verschrikkelijk was, want het zonnetje scheen die dag gul. En wat een top dag had ik! Mijn nieuwe ski’s waren nu echt ingewerkt en toen ik Remi inhaalde (waarschijnlijk maakte hij een foto van iets, of moest hij even zijn broek ophalen, want Remi inhalen is voor mij verder zowel fysiek als mentaal onmogelijk) zei ik: “Ik laat wel even zien hoe het moet.” Dit is dan meestal zo’n moment dat ik finaal op m’n bakkes ga en nog een uur lang sneeuw uit mijn broek mag scheppen. Maar nee, het ging zowaar goed! Misschien was dit wel mijn meest zuivere afdaling tot nu toe! Zelfs Remi vond me inderdaad beduidend minder bibberend naar beneden gaan.
En toen miste ik Aron. Die was ondertussen terug gegaan naar het huisje dus ik zocht hem daar op. Een paar minuten later zaten we shirtloos in het zonnetje te genieten van een glas rum en een goede sigaar. Ook dit is skivakantie. De avond begon in een andere après ski dan normaal, ging over naar de Hannes en eindigde met pizza. Ik ben echt geen groot fan van pizza, en misschien zijn het de tig witbiertjes die ik elke keer als ik hier kom op heb, maar deze pizza’s zijn wel zo verrektes lekker.
Toen was het dinsdag. Ik ben in mijn aantekeningen van die dag vrij kortaf geweest. Het was kennelijk zonnig, maar we gingen helaas op pad zonder Aron. Ik had die dag aardig wat zwarte pistes gepakt, tegen mijn principes in maar nu eraan terug denk gingen die inderdaad best lekker! De skidag eindigde hetzelfde, iets met missen, rum en een sigaar.
Woensdag was een heftige dag voor Harm. Ik zag hem die avond in de après ski en hij was duidelijk niet zichzelf. Hij was op een zwarte piste (zo’n steile, enge) finaal tegen een ijsmuur aan geskied. Maar Harm zou Harm niet zijn als hij niet tot vier uur door was gegaan met de nodige pijnstillers. Die avond hebben we samen nog wat extra pijnstillers weggewerkt in de vorm van witte rakkers. Kennelijk behoorlijk wat, want ik eindigde de avond in een hoop sneeuw als gevolg van een potje ouderwets stoeien met Remi. Mijn poging tot pasta carbonara koken die avond was in mijn ogen erg goed gelukt, maar ook dit kan te wijten zijn aan die schuimende pijnstillers.
Sneeuw! Het kwam de volgende dag echt met bakken uit de lucht dwarrelen. Desondanks ging die ochtend best wel lekker. De stoere mannen (in dit geval Remi, Aron, Patrick en Roderick) ging off-piste, dus ik ging die dag door met Harm, Alex en Twan (ook stoere mannen hoor). Zo op dag zes begon de verzuring bij mij goed door te zetten, maar toch ging ik door! Tegen al mijn principes in. Maar een paar afdalingen later merkte ik dat die zurigheid toch wel tot de nodige instabiliteit leidde. Zo pakte Harm ergens een paadje en ging ik gewoon de piste af. Hij moest uiteindelijk beneden op me wachten omdat ik even een paar keer sneeuw moest happen. “Ja, deze man is er klaar mee.”, zei ik hardop. De verzuring was op dit moment op zijn hoogtepunt dus Harm heeft me nog goed uit kunnen lachen toen we richting het huisje gingen.
Daarna mocht ik maximaal bijkomen van mezelf. Witbiertje, saunatje, heerlijk. De Kings was die avond saai dus we kropen na een tijdje de berg op naar de Hannes, ons thuis. Het is altijd fijn om een tafeltje te hebben in die toko, maar als je er zo laat komt moet je die subtiel claimen. Subtiel als in, wachten tot “Per spoor” van Guus Meeuwis aan gaat zodat je op een tafel kan gaan staan en daar vervolgens blijven. Prima tactiek. Na een goed pasta-tje lag ik rond elven in bed, waar Roderick en Remi me met gepast geweld uittrokken. Vooruit, nog ééntje dan.
Het had weer flink gesneeuwd, want het bankje dat buiten stond had er een dikke vijftien centimeter bijgekregen. Zodoende stonden we om strak 08:45 een dikke tien minuten te wachten op het eerste gondeltje de berg op. Dat ik de vorige avond om elf uur mijn nest uit werd getrokken voelde ik die ochtend wel. Nog dank daarvoor. Gelukkig wist ik mezelf op termijn te herpakken. Na een lunch bij de Panorama Alm ging ik met Harm en Twan over een tiefschnee piste naar beneden. Wat ik natuurlijk voor geen meter kan, dus dat wat kennelijk hilarisch (was het ook écht hoor).
Kort daarna, wat ik er weer eens klaar mee. Maaaar, nog ééntje dan. Net als in de kroeg lukte dat hele “nog ééntje dan” niet zo best. Een licht vergeten (zeg maar ondergesneeuwde, ghig, woordgrapje) piste die wij “De Doutze” noemen lag er fantastisch bij. Eén keer werd drie keer, ik ging nog twee keer helemaal door tot het dal, maar daarna was het wel weer goed zo. Weer rond half vier terug bij het huisje was het tijd om de rum op te maken en alvast de tas in te pakken voor morgen. Met gemengde gevoelens begonnen we aan de laatste avond in de Hannes Alm. Een avond die ik weer briljant afsloot met zo’n heerlijke pizza, welke ik deelde met Patrick.
De laatste, achtste dag van de skiweek gaan we altijd nog even de berg op. Nog een ochtendje genieten van de berglucht en de heerlijk rustige pistes. Tijdens de reis naar huis zat ik met Remi in de auto, konden we mooi even bijpraten. Toch bijzonder hoe je elkaar tijdens zo’n week skiën eigenlijk maar weinig spreekt, althans, écht spreekt zeg maar.
Okay, ik vermoed dat mijn aantekeningen niet helemaal compleet zijn. Want volgens mij was dit ook het jaar dat Harm zijn hand opgehaald heeft door het stukslaan van zijn glas bier. Waarna hij natuurlijk bloedde als een rund dankzij zijn verdunde, alcoholische bloed. Dit was dan wel weer karma nadat hij de avond daarvoor mij een flesje Flügel gaf waar Stroh 80 in zat. Na die slok die ik vol overtuiging nam zag ik echt even mijn leven voorbij flitsen. Ik let dit jaar wel wat beter op hoop ik. Nog maar twee weekjes!!!! Dan mogen we weer.
Die pijn waren we echter snel vergeten toen we na een gebroken nacht door Duitsland rijden lekker konden gaan skiën! Het duurde niet lang of ik ging al op m’n plaat. Altijd goed om je aan het begin van zo’n ski-week te realiseren dat vallen bij de sport hoort. Mijn nieuwe ski’s bevielen wel me uitstekend, maar ondanks dat ik zo soepel door de sneeuw heen ploegde, was het om twee uur al tijd om de aftocht te blazen. Even bijkomen in de sauna van het huisje en rond vijven weer melden in de Hannes Alm, dé après ski tent van Königsleiten. Wat blijft het toch een mooie plek. De zelfgemaakte kip madras was alweer op toen ik bij het huisje terug kwam (bedankt jongens), dus dat werd uiteindelijk natte rijst en vroeg naar bed.
Zondagochtend was ik weer fris en fruitig om met Aron, Remi, Alex, Twan en Harm op pad te gaan. We gingen richting Gerlos en eenmaal daar werd me verteld dat we helemaal doorgingen naar Zell. Mwa, daar had ik niet echt de power voor eigenlijk, dus ik besloot solo door te gaan. Al gauw zocht ik Niek en Jaimy op, die al vroeg ergens gestopt waren voor een biertje. Voordat dan maar, om elf uur ’s ochtends beginnen we met carnaval tenslotte ook met drinken. De lunch vonden we in de befaamde kippenbar en na weer twee pistes gepakt te hebben was er weer praat over pils pakken. Jongens, we zijn hier wel om te skiën he, je moet hem om vier uur in de après ski wel verdiend hebben…
Zodoende ging ik met Sander nog een uurtje of anderhalf door waarna we nog lekker op tijd bij de Hannes Alm waren. Kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, kedeng kedeng, oe oe! Zo namen we de toko weer over in onze paarse gewaden tot het weer tijd was voor een degelijke avondmaaltijd (dit maal meer dan alleen rijst) en mijn bedje.
De volgende dag was het alweer maandag. Zoals ik vaker zeg, zijn maandagen altijd kut. Nu was deze maandag vooral kut voor Aron, die behoorlijke last had van zijn knie en dus even een pauze nam bij de Platte Alm. Wat opzich niet verschrikkelijk was, want het zonnetje scheen die dag gul. En wat een top dag had ik! Mijn nieuwe ski’s waren nu echt ingewerkt en toen ik Remi inhaalde (waarschijnlijk maakte hij een foto van iets, of moest hij even zijn broek ophalen, want Remi inhalen is voor mij verder zowel fysiek als mentaal onmogelijk) zei ik: “Ik laat wel even zien hoe het moet.” Dit is dan meestal zo’n moment dat ik finaal op m’n bakkes ga en nog een uur lang sneeuw uit mijn broek mag scheppen. Maar nee, het ging zowaar goed! Misschien was dit wel mijn meest zuivere afdaling tot nu toe! Zelfs Remi vond me inderdaad beduidend minder bibberend naar beneden gaan.
En toen miste ik Aron. Die was ondertussen terug gegaan naar het huisje dus ik zocht hem daar op. Een paar minuten later zaten we shirtloos in het zonnetje te genieten van een glas rum en een goede sigaar. Ook dit is skivakantie. De avond begon in een andere après ski dan normaal, ging over naar de Hannes en eindigde met pizza. Ik ben echt geen groot fan van pizza, en misschien zijn het de tig witbiertjes die ik elke keer als ik hier kom op heb, maar deze pizza’s zijn wel zo verrektes lekker.
Toen was het dinsdag. Ik ben in mijn aantekeningen van die dag vrij kortaf geweest. Het was kennelijk zonnig, maar we gingen helaas op pad zonder Aron. Ik had die dag aardig wat zwarte pistes gepakt, tegen mijn principes in maar nu eraan terug denk gingen die inderdaad best lekker! De skidag eindigde hetzelfde, iets met missen, rum en een sigaar.
Woensdag was een heftige dag voor Harm. Ik zag hem die avond in de après ski en hij was duidelijk niet zichzelf. Hij was op een zwarte piste (zo’n steile, enge) finaal tegen een ijsmuur aan geskied. Maar Harm zou Harm niet zijn als hij niet tot vier uur door was gegaan met de nodige pijnstillers. Die avond hebben we samen nog wat extra pijnstillers weggewerkt in de vorm van witte rakkers. Kennelijk behoorlijk wat, want ik eindigde de avond in een hoop sneeuw als gevolg van een potje ouderwets stoeien met Remi. Mijn poging tot pasta carbonara koken die avond was in mijn ogen erg goed gelukt, maar ook dit kan te wijten zijn aan die schuimende pijnstillers.
Sneeuw! Het kwam de volgende dag echt met bakken uit de lucht dwarrelen. Desondanks ging die ochtend best wel lekker. De stoere mannen (in dit geval Remi, Aron, Patrick en Roderick) ging off-piste, dus ik ging die dag door met Harm, Alex en Twan (ook stoere mannen hoor). Zo op dag zes begon de verzuring bij mij goed door te zetten, maar toch ging ik door! Tegen al mijn principes in. Maar een paar afdalingen later merkte ik dat die zurigheid toch wel tot de nodige instabiliteit leidde. Zo pakte Harm ergens een paadje en ging ik gewoon de piste af. Hij moest uiteindelijk beneden op me wachten omdat ik even een paar keer sneeuw moest happen. “Ja, deze man is er klaar mee.”, zei ik hardop. De verzuring was op dit moment op zijn hoogtepunt dus Harm heeft me nog goed uit kunnen lachen toen we richting het huisje gingen.
Daarna mocht ik maximaal bijkomen van mezelf. Witbiertje, saunatje, heerlijk. De Kings was die avond saai dus we kropen na een tijdje de berg op naar de Hannes, ons thuis. Het is altijd fijn om een tafeltje te hebben in die toko, maar als je er zo laat komt moet je die subtiel claimen. Subtiel als in, wachten tot “Per spoor” van Guus Meeuwis aan gaat zodat je op een tafel kan gaan staan en daar vervolgens blijven. Prima tactiek. Na een goed pasta-tje lag ik rond elven in bed, waar Roderick en Remi me met gepast geweld uittrokken. Vooruit, nog ééntje dan.
Het had weer flink gesneeuwd, want het bankje dat buiten stond had er een dikke vijftien centimeter bijgekregen. Zodoende stonden we om strak 08:45 een dikke tien minuten te wachten op het eerste gondeltje de berg op. Dat ik de vorige avond om elf uur mijn nest uit werd getrokken voelde ik die ochtend wel. Nog dank daarvoor. Gelukkig wist ik mezelf op termijn te herpakken. Na een lunch bij de Panorama Alm ging ik met Harm en Twan over een tiefschnee piste naar beneden. Wat ik natuurlijk voor geen meter kan, dus dat wat kennelijk hilarisch (was het ook écht hoor).
Kort daarna, wat ik er weer eens klaar mee. Maaaar, nog ééntje dan. Net als in de kroeg lukte dat hele “nog ééntje dan” niet zo best. Een licht vergeten (zeg maar ondergesneeuwde, ghig, woordgrapje) piste die wij “De Doutze” noemen lag er fantastisch bij. Eén keer werd drie keer, ik ging nog twee keer helemaal door tot het dal, maar daarna was het wel weer goed zo. Weer rond half vier terug bij het huisje was het tijd om de rum op te maken en alvast de tas in te pakken voor morgen. Met gemengde gevoelens begonnen we aan de laatste avond in de Hannes Alm. Een avond die ik weer briljant afsloot met zo’n heerlijke pizza, welke ik deelde met Patrick.
De laatste, achtste dag van de skiweek gaan we altijd nog even de berg op. Nog een ochtendje genieten van de berglucht en de heerlijk rustige pistes. Tijdens de reis naar huis zat ik met Remi in de auto, konden we mooi even bijpraten. Toch bijzonder hoe je elkaar tijdens zo’n week skiën eigenlijk maar weinig spreekt, althans, écht spreekt zeg maar.
Okay, ik vermoed dat mijn aantekeningen niet helemaal compleet zijn. Want volgens mij was dit ook het jaar dat Harm zijn hand opgehaald heeft door het stukslaan van zijn glas bier. Waarna hij natuurlijk bloedde als een rund dankzij zijn verdunde, alcoholische bloed. Dit was dan wel weer karma nadat hij de avond daarvoor mij een flesje Flügel gaf waar Stroh 80 in zat. Na die slok die ik vol overtuiging nam zag ik echt even mijn leven voorbij flitsen. Ik let dit jaar wel wat beter op hoop ik. Nog maar twee weekjes!!!! Dan mogen we weer.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
