Skiën met de mannen 2026

Ik ben gezegend in het leven dat ik twee weken per jaar mag gaan skiën. Eentje met het gezinnetje en een keer met de mannen. Nu ik vader ben, voelt deze vakantie des te meer als skiën met de mannen. Heelhuids thuiskomen voelde nog niet eerder zo belangrijk. Maar ook lekker genieten en uitslapen natuurlijk. Het begon op een vrijdagmiddag. Waar we normaal door de nacht heen reden en bij aankomst na een brakke nacht in de auto meteen gingen skiën, deden we het nu anders. Alex, Aron en ik waren binnen een half jaar van elkaar papa geworden, dus wat extra slaap tussendoor leek veiliger. Samen met Roy overnachtten we in het pittoreske Ulm. De volgende ochtend hadden we nog een kleine drie uur te karren. Heel de rit ging gesmeerd en de aankomst in Kappl was prima.

De wekker was om vijf uur gegaan. Prima de tijd nog om de piste op te gaan. Snel omkleden in een hok van het appartement en gaan met die banaan. Reisleider Remi arriveerde kort na ons en we liepen vlot naar de ski bus. Het sneeuwde flink die dag, dikke vlokken en harde wind. Het zou die dag uiteindelijk bijna een halve meter hebben gesneeuwd. Uitdagende condities en veel dichte liftjes. We zochten Stan op, een vriend van Remi. Toen we een blauwe afdaling namen zag ik plots een skiër de rest van mijn groepje een box geven. Vreemd, maar leuk enthousiasme. Toen we stilstonden, zag ik ineens dat Lex en Harm naast ons stonden. Twee maten van ons die vaker mee waren skiën. Remi had dit geheel achter onze rug georchestreerd. Super gezellig! Ik was meteen extra blij dat ik mijn comfortabele Skechers schoentjes in mijn rugzakje had zitten. Dat werd een comfortabele après-ski vanavond! Ik voelde kennelijk dat het in de lucht hing.

Al snel splitsten Lex, Roy en ik ons op van de ervaren groep. Dit ging niet geheel expres, want we waren ze al snel kwijt eigenlijk. Lex had na twee dagen skiën waarschijnlijk wel wat rust nodig en dat vond hij bij ons. Het was ook behoorlijk zwaar skiën. Ik realiseerde me wederom dat ik toch echt een mooi weer skiër ben. We zochten elkaar op voor de lunch en maakten in de middag ook nog redelijk wat meters. Tijdens de lunch en ook daarna kregen we allemaal een telefoon alarm dat er hoog lawinegevaar was en je alleen op de piste moest skiën. Als onderdeel van een soort deceptie waren we onderin het dal niet bij een lift beland, maar moesten nog een stukje wandelen. De lift waar we aankwamen ging zelfs dicht. De condities werden dan ook eerder slechter dan beter. Via een tunnel met Schiphol stijl loopbanden kwamen we uiteindelijk in het dorp van Ischgl. Roy en ik scoorden een ski kluisje en naar de après-ski gingen we.

Als zoutzakken zaten we erbij die middag. We hadden aardig wat van onze energie aan de berg gegeven. Maar de sfeer was prima en na wat witbiertjes konden we weer wat soepeler op onze benen staan. Alle bekende hitjes kwamen langs, van Snollebollekes tot Helikopter 117. We hielden het alleen kort, want we moesten nog inchecken in het appartement. Na de busrit konden we de auto’s uitladen en ons plekje voor de week eigen maken. Lex en Harm wachtten ondertussen geduldig, waarna we uiteten gingen met ze. Mede dankzij dat, lagen we op tijd onder de wol. Echt al rond half negen…

De volgende dag begonnen de condities op de piste niet veel beter. Het had echt enorm veel gesneeuwd de afgelopen dagen. Die sneeuw was op een dikke laag ijs gevallen, omdat het al weken niet meer gesneeuwd had maar wel dooi en vrieskoud. Er was daardoor een enorm lawine gevaar. Er waren hier en daar zelfs lawines de piste op gekomen en zelden vielen er zoveel doden. Gelukkig heb ik mijn opa ooit beloofd om nooit off piste te gaan. Het was weer een pittig dagje, hard werken. Het klaarde gelukkig wel op, maar het waren pistes gevuld met sneeuwhopen. Roy en ik gingen die ochtend verder samen op pad, waar Roy wat meer rust pakte omdat hij zich niet lekker voelde. Vanuit een liftje zagen we samen maar liefst tien pistenbully's op een rij als een colonne de piste afkwam. Daar moesten we natuurlijk achteraan. We konden buiten lunchen bij een pizzeria met Harm en Lex, die daarna hun afscheidstournee startten. We lunchten tegen de Schwarzwand aan, een muur van diverse zwarte pistes.

Uiteindelijk vond Roy het wel welletjes voor vandaag en toen ben ik met Aron wat op pad gegaan. Ik was compleet gesloopt na een paar uurtjes. Mijn knie voelde wat pijnlijk van alle belasting van de sneeuwhopen. De lift naar beneden was daarom een goede optie. Aron zocht Remi en Alex nog op in de après-ski op de berg. Toen ze beneden waren gingen we nog samen de Kuhstal in. De sfeer was nog een tikkie beter dan de dag ervoor en wij gingen er ook vol voor. Terug in het huisje maakten we een risotto. Met Roy ging het niet veel beter en de dag erna bleef hij helaas ook thuis. Op de terugweg stopte onze bus overigens nog, best wel lang. In de verte hoorden we lawineknallers. We stonden gewoon stil wegens het risico van een lawine richting het dorp.

Het was wederom een sneeuwdagje. Matig zicht, harde wind en alles wat een mooi weer skiër niet nodig acht. Gelukkig klaarde het ook deze dag wel weer op. Waar ik het meest van genoot was de Duty Free run. Een lange rode piste van Oostenrijk helemaal naar het dal van een Zwitsers skidorpje. Het leek alsof we in niemandsland beland waren. De besneeuwde bergtoppen om ons heen waren mega indrukwekkend. Stoppen voor een foto was hier geen zonde. Via een verticale lift kwamen we bij een enorme sta gondel. Onze liftgenoten draaide Levels van Avicii precies op het goede moment. We schoten over zwarte pistes die ikzelf niet perse beoordeelde als zwart. Totdat ik vanuit de lift de hellingshoek nogmaals kritisch beoordeelde. Dat was verdomme een partijtje steil.

Na de lunch ben ik finaal afgemat. Niet alleen door de berg en het weer, maar ook door mijn maten. Toen ik zei dat ik klaar was voor de dag, zouden we naar de après-ski op de berg gaan. We deden een liftje extra. Daarna nog eentje. Ik had een enkele lift, daarna easy blauwe piste en daarna een kort liftje in gedachte. We gingen van bergtop naar bergtop met dikke wind en sneeuw in ons gezicht. Over zwarte bugelpistes tot er niks van me over was. Er leek geen einde aan te komen. Als een leeg omhulsel stond ik bij de après-ski. De sfeer en muziek was het voor ons allemaal niet helemaal. Maar het was zeker lachen! Diverse Jägermeister torens werden door een zatte Nederlander in een oranje Thuisbezorgd jas omver gebeukt. Het was iets om te aanschouwen, met schaamte voor het feit dat dit soort mensen uit je vaderland komen.

De piste naar beneden was een rode bugel bende waar veel mensen op hun plaat gingen. Vanaf de zijkant van de piste waren mensen sneeuwballen aan het gooien. Het had weinig met skiën te maken, maar ik heb wel gelachen. De après-ski in het dal was matig. We vonden niet helemaal wat we zochten en gingen dus vlot naar huis. Althans, zo leek het. In het appartement was Roy nog niet de oude. Hij at wel mee, maar voelde zich nog verre van fit.

Oh joh, ik vergeet helemaal iets. De term “mom brain” is een algeheel geaccepteerd iets. “Dad brain” is wat mij betreft ook een dingetje, zo heb ik dat zelf al ervaren. Aron nam het deze skivakantie echter naar een hoger niveau. Dag 1 is hij zijn muts kwijt geraakt, deze werd gelukkig vrij snel gevonden door Remi. Vervolgens kwam hij er de tweede dag bovenop de berg achter dat hij een handschoen miste. Hij dacht zelf vergeten in de lift, maar Remi vond deze de volgende ochtend net buiten het huisje. Aron had toen namelijk wat haast toen de bus eraan kwam. Wat pijnlijker was, is dat Aron er op maandagochtend achter kwam dat hij zijn helm inclusief skibril kwijt is. Zeer waarschijnlijk laten liggen in de bus naar het huisje terug na de après-ski. De klapper was wel dat hij die ochtend ook nog eens in Ischgl na een busrit van ruim twintig minuten erachter kwam dat hij zijn skipas kwijt was. Maar hier had hij het meeste geluk. Ik had er eentje op de vloer zien liggen in de après-ski die Alex op had gepakt. De pas was nog vijf dagen geldig, dikke winst dus. Deze bleek bij nadere inspectie echter van ons favoriete vergeetmeneertje te zijn.

De vierde dag skiën leek op weinig soeps in het begin. Aron ging op een tocht om zijn helm op te halen bij de busmaatschappij, wat uitliep tot een mislukking. Alex en Remi waren ondertussen Alex zijn skischoenen aan laten passen, dus ik ging solo de berg op. Het regende in het dal, dus de dag begon helemaal als een deceptie. Er waren ook best veel hoogtemeters voor nodig om de regen in sneeuw over te zien gaan. Mooie vlokken waren het ook niet, eerder ijzel. Er waren nauwelijks liften open en de pistes lagen vol met losse sneeuw en waren niet strak geprepareerd. Toen ik de mannen gevonden had, pakten we een koffie (of heisse choco). Ondertussen gingen er gelukkig allemaal liften open.

Roy liet weten dat hij zich ondertussen een stuk beter voelde, maar we raadden hem af om nog de piste op te komen. Het was weer een pittig dagje. Ik werd in deze condities een zwarte piste afgenomen met een hellingshoek van maar liefst 70%. Dit ging me nog verbazingwekkend goed af. Ik nam de dalafdaling net wat eerder met Aron samen. Het was goed geweest zo, ik had weer een en ander getrotseerd. De après-ski lieten we die avond links liggen. Het was er ook net zo rustig als het op de piste was geweest. Qua drukte viel het deze dagen sowieso mee. Het was dan wel vakantie in Noord-Nederland, maar het zware weer zal mensen in hun huisje gehouden hebben.

De volgende dag ging onze Roy weer mee. De wind was gaan liggen, de pistes waren volle bak geprepareerd en de zon scheen als nooit tevoren. De hele dag was er letterlijk geen wolkje aan de lucht. Dit was genieten geblazen. Het einde van sommige pistes was erg ijzig, wat het zo nu en dan ook zwaar maakte. Na nogmaals de Duty Free Run gedaan te hebben naar het dal van Zwitserland, stuitten we op een obstakel. De rij voor deze lift was enorm, zonder meer de langste en traagste van de vakantie. Het zorgde er ook voor dat we de lunch ietwat uitstelden, want er moesten nog meters gemaakt worden. Die piste was overigens wel fantastisch, dus geen spijt. Tijdens de lunch lagen we te bakken in ligstoeltjes. De zon scheen enorm. Op de achtergrond was een dj harde elektronische muziek aan het knallen. Even heerlijk actief ontspannen. Ook dat is skivakantie.

De mega steile piste van eerder deze week was veranderd in een ijsmuur. Niet echt lekker om te doen nadat je balans na de lunch weer even zoek is. Roy ging goed op zijn snuffert en zijn ski ging nog een heel stuk door. De pistes verder het dal in waren ook niet gemakkelijk dus Roy en ik besloten om samen te gaan “uitskiën”. Voor we het wisten was het al vier uur, tijd voor de laatste afdaling. De après-ski die avond was een klassieker. Zonder eten zo’n zeven uur op je benen staan. De tijd vloog echt voorbij en de sfeer was erg goed! We hadden het zelfs nog gered naar een tweede après-ski tent. Met een klein restje curry en een paar zakken chips in de magen gingen we uiteindelijk rond middernacht slapen.

We waren de dag ervoor met de auto naar de lift gereden. Dat beviel goed, ook het nachtelijke ritje naar huis. Die ging vrij rap. Het plan was wel om op deze donderdag wat eerder te vertrekken. We stonden op woensdag namelijk wel even te wachten op de lift. Dat eerder vertrekken lukte helaas niet echt. Toch is na zo’n avond op dezelfde tijd vertrekken alsnog een teamprestatie denk ik. De pistes waren op mijn laatste skidag heerlijk. Wat dieper het dal in werden ze wat korrelig, maar dat was te vermijden. Aron gaf zijn dad brain nog een kleine toegift. We pakten een gondelliftje waarbij je je ski’s en board aan de zijkant van de lift hangt. Dat eerste stuk ging goed. Toen we relaxed de lift uit liepen, bedacht hij echter dat hij iets miste. “Kut, mijn board”, klonk het en Aron stoof terug naar de lift. Vlak voordat deze het afscheidshekje had gepasseerd, had Aron hem gelukkig te pakken.

De lunch die dag hadden we in een setting alsof we uit eten waren. Er was bediening, wat sjiekere tafels en een brandend zonnetje. Vanaf mijn kant had ik een prachtig uitzicht op de bergen. Dit was lekker afsluiten met de mannen. Tiroler gröstl als klassiek Oostenrijks maaltje. Vrij snel daarna gingen we door naar de aprés-ski tent op de berg. Daar wilde ik écht helemaal afsluiten. Met nog maar een klein kwartier totdat ze sloten, stonden we er met een rondje radler, mijn afscheid offer. Pompende muziek, goede sfeer, fijne zon en een prachtig uitzicht op de bergen. Voldaan deden we samen de laatste afdaling.

Terug in het huisje pakte ik snel mijn spullen in. Ik at nog even mee en stond ruim op tijd te wachten op mijn bus. Ik had namelijk al toen we de vakantie boekten, besloten om een dagje eerder terug te gaan. Lekker nog een weekendje thuis met het gezinnetje om even bij te komen van al dat vakantie geweld leek me geen overbodige luxe. Het voelde wel erg gek om de mannen achter te laten. Ik zou waarschijnlijk een fantastische après-ski avond en nog heerlijk zonnige dag skiën met ultieme pistes missen. Aan de andere kant denk ik dat ik in de stoel van mijn nachttrein beter sliep dan de nacht ervoor. Na de telefoontjes om acht, tien en middernacht kan ik nu alleen maar concluderen dat ze weer een heerlijke avond achter de rug hadden. Misschien hebben ze er nog eentje op mij gedronken. Na een soepele reis (kan de nachttrein tussen Amsterdam en Innsbruck echt aanraden), stonden mijn meiden al klaar om me

op te komen halen. Knuffeltijd!