Update 2: Doe maar een bergwandeling zonder touwen

Onze tweede ochtend in Liechtenstein was het volledig opgeklaard en heerlijk zonnig. Met een goede bodem gingen we in de Ferrari-rode Hyundai i10 van Sandra (de haarspeldbochten, steile helling en smalle tunnel was even wennen voor me) de bergen in naar Malbun. Dit is het enige skigebied van Liechtenstein waar we een wandeling zouden gaan maken. De wandeling hadden we van de app Komoot en stond te boeken als “Intermediate”, wat na de easy tour van gister alsnog een eitje leek. Twaalf kilometer wandelen en 500 meter omhoog, laat maar komen.

De eerste paden waren prima te doen. We gingen al snel omhoog, voor mooi uitzicht over het ski dorp en alle skiliftjes. De wintersport kriebels begonnen zodoende al vroeg dit jaar. Na een half uur lopen kwamen we bij een mooi meertje, waar we wat hout hebben gehakt. Men kon hier dus een eigen houtvuurtje stoken en zelfs barbecueën. Dit waren we al een keer eerder tegengekomen, vlak bij het Schalun kasteel van gister. Eenmaal langs wat zwarte koeien (hun bellen waren al de halve wandeling te horen), belandden we bij een kruising. Vanaf hier werd het pad meer losse stenen en werd de afgrond naast ons een reëler gevaar. Voordat het zware werk zou beginnen, namen we dus even de tijd om van het berguitzicht te genieten vanaf een bankje.

We bevonden ons hierna wat meer op een bergpad, terwijl het langzaamaan steeds steiler werd. Dit moet het dan “intermediate” maken, dachten we. Van tevoren had Sandra nog gezegd dat ze absoluut geen “expert” tocht wilde doen. De plaatjes van steile rotswanden met touwen erlangs die ik liet zien, kwamen dankzij haar hoogtevrees dan ook niet echt lekker binnen. Na de bebloemde grasvelden die we gepasseerd waren, stuitten we op een grote berg met daarnaast een vrij hoge rots met daarop een kruis. Met een uur te gaan tot het keerpunt van onze wandeling, was ons idee dat we rondom deze berg zouden gaan wandelen om dan aan de andere kant een zinderend uitzicht te krijgen. De werkelijkheid zat iets anders.

Via wat haarspeldbochten maakten we behoorlijk snel hoogtemeters. Hoog genoeg in ieder geval om goed zicht te hebben op de boer die zijn koeien naar een ander graasveld lokte. Deze kwamen direct over het paadje aan de voet van de berg die we nu aan het beklimmen waren. Wederom zaten we tussen de koeienbellen. Het leek wel een Milka-reclame, maar dan waren deze koeien niet paars. Na deze enthousiaste entree gingen we verder met klimmen. De bebossing van het pad nam steeds verder af, totdat we zagen dat we nu boven deze “hoge” rots zaten met het kruis erop. Als je niet om de berg heen kan, dan ga je er dus maar overheen kennelijk.

Waar we hiervoor al naar een afgrond keken, keken we ondertussen naar een diepe afgrond. We klauterden over rotsen heen, met af en toe wat touwen die ons konden helpen bij de klim. Precies van dat soort touwen, waar Sandra haar hoogtevrees zo’n probleem mee had. Maar, haar dapperheid werd beloond met prachtige uitzichten, terwijl we dachten dat we het op dat bankje beneden al goed voor elkaar hadden. Voordat we op het hoogste punt kwamen, gingen we nog over een bergrug waardoor we ook de andere kant van onze berg goed konden zien. Het laatste stukje was een grasheuvel oprennen à la The Sound of Music, naar de top op 2060 meter hoog. Kijk, dit zijn nou plekken om lekker te lunchen.

Het uitzicht bleef adembenemend, met recht heet het de Schönberg. Gelukkig was het ook niet koud op de top, integendeel. Het zonnetje scheen die dag lekker, maar dankzij de bewolking was de klim over het algemeen goed te doen. Diezelfde bewolking gaf eigenlijk wel een mooi effect op ons uitzicht, vandaar dat we er wel een dik half uur gezeten hebben. En om bij te komen natuurlijk.

Weer vol van energie gingen we de andere kant van de Schönberg af. Dit was ook meer een graslandschap dan de bergachtige beklimming die we zojuist achter de rug hadden. We verbaasden ons ondertussen over de route die we naar boven gemaakt hadden. Toch mooi om te zien hoe hoog en ver je kunt komen met een uurtje wandelen. Beneden kwamen we de koeien weer tegen die nu weer op het volgende deel aan het grazen waren en verderop de terugweg begroetten de zwarte koeien ons wederom. Ook op de terugweg waren de uitzichten er niet minder op geworden.

Weer in het dal van Malbun hadden we wel een hapje en een drankje verdiend na ruim vijf uur hiken. Een Erdinger met een plankje worst en kaas werd het, heerlijk in de berglucht. Voordat we de auto weer in hopten, gingen we nog even Malbun in. Goedkope skikleding scoren zat er helaas niet in (wie had dat verwacht in Liechtenstein...). Voordat we weer helemaal het dal inreden, stopten we nog even bij Steg voor een kort bezoek aan wat meertjes. Hier kwamen we erachter dat we best wel goed verbrand waren. Want ja, waarom zou je je insmeren op een super zonnige dag als je vijf uur door de bergen gaat wandelen... Oeps...

Weer op pad besloten we om het kasteel van Gutenberg nog te bezoeken. Dit kasteel is samen met die van Vaduz de enige kastelen in Liechtenstein die nog intact zijn. Dit kasteel stond op een heuvel in het drop Balzers, tussen de wijnranken. Helaas was ook dit kasteel niet te bezoeken, maar de binnentuin bood wel mooi zicht op de oude poort van het kasteel en het omringende berglandschap. Een heuvel verder konden we zelfs nog een tweede kasteel spotten, een ruïne weliswaar. Dit bracht het totaal van deze vakantie dus op zes!

Terug naar Vaduz gingen we via de snelweg van Zwitserland, zo zie je maar wederom hoe klein Liechtenstein is. In Vaduz hebben we nog even door de winkels gelopen, op zoek naar een leuk souvenirtje voor aan onze rugzak. Na even chillen bij het hotel gingen we de stad weer in, ditmaal voor eten. Op het terras van een restaurant waarbinnen nog gerookt mocht worden (niet te harden...), vonden we wat heerlijke varkenslapjes en snoekbaars in paprikasaus. Dat allemaal vergezeld door een soepel wit wijntje uit Liechtenstein. Even door Vaduz wandelen na de maaltijd was weinig inspirerend, het was net een spookstad. Hebben we de aankondiging van een lockdown gemist?