Update 10: Gesloten deuren in Zagreb

Na een lange dag reizen besloten we het die dag rustig aan te doen. Lekker een eitje bakken en op het gemak met de tram naar het centrum. We beklommen de Lotrscaktoren (had niks met Lord of the Rings te maken helaas) zodat we om 12:00 naast het dagelijkse kanonschot konden staan. Met onze vingers in de oren natuurlijk. Vanuit de toren hadden we mooi uitzicht over de stad en alle volgende bestemmingen op onze looproute. We zagen ook 's werelds kortste kabelbaan, die we eigenlijk naar boven hadden willen nemen.

Via een kaarsrecht pad liepen we naar de Sint-Marcus kerk, welke vanaf boven al opviel door zijn fel gekleurde dak. De dakpannen van deze kerk waren gelegd in de vorm van wapens van Kroatië, met rood, wit en blauw. Het plein waar deze kerk stond werd omringd door prachtige parlementsgebouwen. Maar het plein werd ook bezet door twee grote tourgroepen van wel vijftig man per stuk. Met een soort heimwee dachten we terug aan onze privé tour in Sarajevo...

Maar de groepen bleken op onze route te zitten dus via een tunnelkerk (het altaar en de kerkbanken stonden buiten onder een tunnel naar de andere kant van de stad) probeerden we ze af te snijden. Op het plein waar de markt zou moeten zijn was geen kip te bekennen, de Maria kerk was dicht maar gelukkig konden we toevlucht zoeken in de kathedraal van Zagreb. Deze was groots opgezet, dankzij een groot plein voor de ingang met een fontein waar helemaal bovenaan een gouden Maria beeld uitkeek op de kathedraal. De kathedraal leek vanaf de Lotrscaktoren het hoogste gebouw in het centrum en van dichtbij leek ze dat nog steeds. Binnen was het redelijk licht dankzij de hoge glas in lood ramen.

Tijd voor lunch, op het Jelacic plein. Het standbeeld van Jelacic te paard met uitgestoken zwaard torende boven het plein uit. De man had Oostenrijk-Hongarije geholpen met het neerslaan van een opstand in Zagreb. In ruil daarvoor zou Kroatië haar eigen taal en cultuur mogen behouden. Hier kwam echter niks van terecht en na het instorten van het Oostenrijk-Hongaarse rijk werd Jelacic zijn zwaard gericht naar het noorden, naar Oostenrijk-Hongarije. Tegenwoordig wijst zijn zwaard echter naar het zuiden, richting de Serven.

De volgende stop zou een fotomuseum over de oorlog zijn, maar ook die was dicht. Naast dat het maandag was, bleek het ook nog eens Victory day te zijn, een nationale feestdag. Dit verklaarde meteen waarom Zagreb zo rustig en relatief leeg aanvoelde voor een hoofdstad. Iedereen zat nu natuurlijk lekker aan de kust. Vervolgens gingen we de groene hoefijzer route maar lopen. Een flinke wandeltocht die ondanks de zinderende hitte goed te doen was. We kwamen allerlei mooie overheidsgebouwen tegen, het theater, het gymnasium en het bloemenplein. De orthodoxe kerk waar onze route eindigde was ook dicht en vervolgens werden we een beetje rusteloos.

Goed moment dus om met een paar cocktails in een parkje te gaan zitten. Om die lijn door te trekken gingen we vervolgens naar een speciaal bier café in een klein straatje, dat normaal wat meer zou bruisen gezien de nu verlaten marktkraampjes die er stonden. Deze straat eindigde overigens in een Tolkein café, die dankzij zijn voordeur op een hobbit huisje leek.

Voor het avondeten gingen we weer op een tip van de verhuurder van ons appartement af, maar dit restaurant zat helaas volop in de verbouwing. Dit was wat extra jammer dankzij de flinke klim in de brandende zon die we ervoor moesten maken. Zodoende gingen we maar terug naar het restaurant van de dag ervoor, gezien dit ook op de route terug lag. Helaas was dit iets minder lekker dan gister. Wellicht kwam dat omdat we gister na een lange reis elk eten wel hemels hadden gevonden. Om nog iets meer van de dag te maken, was het goed dat we hapjes en een fles bubbels (die we al sinds Nederland aan het meezeulen waren) in de koelkast hadden liggen.

De volgende ochtend waren we op zoek naar een tour over de oorlog, omdat we toch ook wel geïnteresseerd waren geraakt in de Kroatisch kant van het verhaal. Het enige wat we konden vinden, was hetzelfde bedrijf als waar we de dag ervoor de twee massale groepen van tegen waren gekomen. Na wat mailcontact bleek dat de kleine groepen die ze ambiëren deze dag was uitgekomen op zo'n vijfentwintig man. Dan maar met z'n tweeën een tour improviseren..

Die tour begon bij een museum ter herdenking van de bombardementen op Zagreb. Deze was mooi opgezet door middel van geluiden en verlichting die aangingen zodra we de volgende ruimte in kwamen. Maar wat echt opviel waren de oude internationale krantenkoppen uit 1994. Deze gingen over hoe een Europese hoofdstad aangevallen werd met enkele slachtoffers. Maar ook over Milošević zijn wens voor vrede en zijn verdoemenis van de Kroaten die hun eigen land terug wilden pakken. Met onze reeds vergaarde kennis over de oorlog in Bosnië kwam dit toch wat scheef over. Ten tijden van deze bombardementen werd Sarajevo al jaren belegerd, met vele slachtoffers als gevolg.

Het fotomuseum waar we de dag ervoor naartoe wilden, was vandaag wel open, dus we zetten de war tour daar voort. Alle foto's waren namelijk van de "Homeland war" zoals de Kroaten de burgeroorlog noemen. Vooral de persoonlijke verhalen van fotografen kwamen daar goed binnen. Het liet wederom de gruweldaden van de Serven zien aan het begin van de oorlog. Onderin het museum hingen bordjes met foto's van burgers, op de achterkant van elk bordje stond hun persoonlijke verhaal. Vooral bij deze muur hebben we lang stil gestaan. Het verhaal over de kinder suprise eieren met een bom erin lieten wat nekharen overeind staan...

De war tour sloten we af met een bezoek aan een tunnel die diverse delen van de stad met elkaar verbond. Het was er donker, soms redelijk smal en het werd al gauw meer dan koel. De tunnel werd tijdens de Tweede Wereld en burgeroorlog gebruikt als schuilplek tijdens bombardementen. Nog even doken we de orthodoxe kerk in. Deze voelde precies zo aan als die in Sarajevo.

De afwisseling cultuur en natuur hadden we er deze vakantie al lekker in, dus het was tijd om bij een meer te gaan chillen. Het was ook deze dag natuurlijk weer bloed heet, dus opgedroogd waren we weer zo. Met een biertje erbij konden we wat lezen en typen (Sandra het eerste, ik het laatste) totdat de maagjes weer gingen rommelen.

Terug naar de stad dus, waar we over het plein van de Sint-Marcus kerk liepen richting ons restaurant (wederom op aanraden). Op het half verlichte plein was nu echt geen kip te bekennen, een welkome rust na de drukte waar we de dag ervoor tegenaan liepen. Toch werkt dat uit eten gaan op advies van locals altijd prima, want het was wederom genieten. We hadden een typisch Kroatisch voorgerecht bestaande uit bladerdeeg met spinazie en kaas en een hunter steak en opa’s stoofpotjes als hoofdgerecht.

Weer voldaan liepen we terug richting de tram toen we nog even stopten bij het uitzicht over de verlichte stad bij de Lotrscaktoren. Bij de terrasjes daar in de buurt werd wat muziek gespeeld en was een stand up comedian bezig. Die laatste was in het Kroatisch, dus we konden alleen maar aanvoelen dat de grappen wel redelijk goed landden bij het publiek. Omdat het nog wel een lekkere avond was, besloten we om te voet terug te gaan naar ons appartement. Maar niet zonder nog even te stoppen bij de Mac voor een ijsje voor onderweg!